Het begon met Bolle Jan. Ik las over zijn dood in de krant. Een bericht van nauwelijks vier regels op pagina 9. De samenvatting van een leven. Trefwoorden: Bolle Jan, accordeon, zijn vrouw Mien (overleden in april), café, René Froger, Wolter Kroes. In de stemming gebracht bladerde ik een paar bladzijden terug, naar de rouwadvertenties. Vol ongeloof staarde ik naar de naam die mij vanaf minstens zes advertenties toeschreeuwde. Ik keek nog eens. Las de naam nog eens zes maal. Zes dagen jonger dan ik. Hij moest het zijn. Mijn oud schoolgenoot T.S. In de advertenties spraken andere bekenden hun onbegrip uit over het onbegrijpelijke. Er viel uit op te maken dat hem op Terschelling een ongeluk was overkomen, tijdens het Oerol-festival. Er was een boot bij betrokken. Een van de advertenties bevatte wat regels uit een Steely Dan-nummer. Hoewel ik hem misschien al 30 jaar niet had gezien, greep het me toch aan. Op de middelbare school hadden we samen muziek gemaakt. Ook hadden we samen met een aantal anderen een week gezeild in Friesland. Hij was een ongecompliceerde jongen die van het leven hield. Er was geen greintje kwaad bij. Hij fotografeerde, speelde gitaar en had een bulderende lach. Na zijn eindexamen ging hij bouwkunde studeren. Het was een jongen, maar een aardige jongen. En nu was hij dood.
Hoe was het gebeurd? Ik type op internet zijn naam in en kreeg een stuk of 500 hits. Een aantal sites over architectuur meldden de toedracht van zijn dood: "Door de hekgolf van een van de veerboten werd de dinghy overspoeld waarin T. met zijn vrouw en anderen onderweg was van het Oerol-festival naar de boot waar ze overnachtten. De groep besloot vervolgens het laatste stuk te zwemmen, hetgeen hij zelf uiteindelijk niet heeft gehaald."
De dood an sich is niet stompzinnig, eerder groots en waarachtig, maar een stompzinnige dood bestaat wel. Ik stelde mij voor hoe het was gegaan. De aanvankelijke schrik nadat het bootje door de vloedgolf was getroffen. Daarna het herademen en misschien wel de uitgelatenheid omdat er niets ernstigs was gebeurd - het was tenslotte maar water - en het besluit - misschien wel ingegeven door die opluchting - om verder te zwemmen. En uiteindelijk het ongeloof en de paniek omdat iemand het niet gehaald had. Waar is T.? Is hij nog niet aan boord? Nee. Hij zwom toch vóór jou? Ik heb hem niet gezien. Waar is hij? Het roepen van zijn naam over de woeste golven. Steeds harder, steeds wanhopiger. Maar misschien was dat al een te dramatische voorstelling van zaken.
Wat laat T. achter? Een vrouw en twee hockeyende dochters. Wat gebouwen van zijn hand. En op internet, naast een paar berichten over zijn dood, een tiental foto's op Panoramio, gemaakt op verschillende locaties in Noord-Holland en Zeeland, verschillende berichten op de restaurantsite IENS, een paar zinnen in het gastenboek van een vakantiehuis aan het Comomeer, een trotse boodschap op de site van zijn nicht die in Amerika een CD heeft gemaakt en een drietal recensies op Amazon, geschreven met tussenpozen van 2 jaar, over Jaqcueline du Pré, The Early BBC recordings, Ilse de Lange, Clean Up en de KitchenAid KP26M1XDP Professional 600 Series 6-Quart Stand Mixer, Dark Pewter KitchenAid. O ja, en bij mij op de boekenkast hangt nog een foto die hij heeft gemaakt, waarop ik zwem met een zonnebril op en een haarband om.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten